VARSIN YA

Başımda bir duman oluyor kasvetin Senden diye kıyamıyorum bozmaya Şiirime ilham oluyor hasretin Başlıyorum çektiklerimi yazmaya Burnumda tütüyor yemyeşil gözlerin Düşte bile doyamıyorum bakmaya

TESADÜF

Anlayamıyorum dediğinde başlıyorsun anlamaya Göremeyişini kabullendiğinde Görünüyor birçok şey Ve ne kadar biliyorsan acizliğini O kadar güçleniyorsun inancınla Çünkü inançsızlıktır Zayıf düşüren Nefrete Kine Öfkeye sürükleyen En kısa çıkış yolu bilinen bir labirentin

GÖLGE’DEN RUBAİLER

Ne biçim bir âlem, ne sağı ne solu belli Terazinin tarttığı, ilk yüzse sonra elli Olsun bakalım dolandırsınlar tüm âlemi Ölüm gelince, oyunlar bitecek temelli! Oldu mu, büyük olmalısın derler Ene der, varlıklarıyla övünürler Söylesin dursun onlar, aldırma sen Büyük değil adam olalım yeter! Ne hatalara düşersin an be an…

ÖLÇÜ

O kadar ince çizgilerde yaşıyoruz ki Ölüm mutluluktan daha yakın Öyle şeylere bel bağlıyoruz ki Onların sahibi biz değiliz O kadar köle ruhluyuz ki Ruhumuzu bedenden azada cesaretimiz yok

HEPSİ

Canım ela gözlerin Hep bana baktı da Görmedikten sonra Baksa da bir bakmasa da Sana neler söyledim Hepsini duydun da Anlamadıktan sonra Duysan da bir duymasan da Sen hep böyleydin

FORMÜL

Zannedersin gerçekten sevdiğini Neredeyse yoluna can verirsin Düşünme vefasızın ettiğini Kocaman bir kalbin var, seveceksin. Böyledir aşk, vermez ki isteğini Acını zamanla dindireceksin